Miejscowość Chobrzany leży na wysuniętym na południowy wschód płaskowyżu Wyżyny Kielecko-Sandomierskiej.

Osadnictwo Chobrzan, podobnie jak sąsiednich wiosek odbywało się nad rzeką Gorzyczanką i jej dopływami. Wykopaliska archeologiczne z tych terenów - Sandomierz, Złota - świadczą, że ludność zamieszkiwała tu już w okresie neolitu (4000 - 1700 lat temu), prowadząc osiadły tryb życia.

Pierwsza udokumentowana data to rok 1337, w którym według kroniki parafialnej, właścicielami Chobrzan byli Zbigniew i Gorgoni Słupeccy, bracia biskupa krakowskiego Jana Grota. Z fundacji tegoż biskupa zbudowano kościół z drzewa modrzewiowego.

Według Notatnika Sandomierskiego miał w Chobrzanach na krótko przebywać w 1370 roku król Kazimierz Wielki, wracając z łowów w okolicach Przedborza.

W połowie XV wieku dziedzicem Chobrzan był Goworek Chobrzeński. 
W XVI wieku właścicielami Chobrzan byli Gniewoszowie. W czasach reformacji właściciele sprzyjali nowym tendencjom religijnym i zamienili kościół na zbór luterański. Spotkali się jednak ze zdecydowanym oporem parafian. 
W latach 1803 - 1816 wzniesiono kościół murowany, który jednak spłonął wraz z dworem w 1863 roku. Obecny, murowany, bezstylowy wzniesiony został w latach 1870-1872. Znajduje się w nim, w lewym bocznym ołtarzu zabytkowy obraz "Santa Conversatione"(Święta Rozmowa) z postaciami Matki Boskiej z Dzieciątkiem i świętych: Jana Ewangelisty i Marty, gotycki z połowy XV wieku.

Dwór w Chobrzanach posiadał w ciągu wieków licznych właścicieli: Słupeccy, Pękosławscy, Brzescy, Jabłońscy. W 1872 roku dwór nabyli Adolf i Tekla z Katerlów Nekanda - Trepkowie. W 1895 roku Trepkowie ziemię rozparcelowali.

W roku 1884 i 1888 przebywał w Chobrzanach u siostry swej matki chrzestnej Tekli z Katerlów Trepkowej nasz wielki pisarz Stefan Żeromski.

Opisy pobytu w Chobrzanach i wędrówek Żeromskiego po Ziemi Sandomierskiej zawarte są w jego młodzieńczych "Dziennikach" z lat 1884-1888 - 1981 (wydane drukiem t. III 1956r.).